Ze keek naar de verwoesting die zich voor haar ogen ontrolde en wist zich weer geraakt door dat vreemde gevoel dat door haar lichaam rolde. Was het verdriet? Was het berouw om wat de mensheid zich zelf had aangedaan? Was het kwaadheid? Ze wist het niet. Wellicht een combinatie van die gevoelens. Ze had echter geen tijd om zich zelf hier te ontleden. Om zich zelf te analyseren. De vijand zat achter haar aan en ze hoorde hem alweer aankomen en vervloekte hem erom. Hoeveel duidelijker moet ik zijn, dacht ze bij zichzelf, hoeveel vormen van “nee” moet ik tegen hem gebruiken alvorens hij het begrijpt. Mannen! Ze keek om zich heen en nam het pad naar beneden. Naar de ruines. Het was gevaarlijk maar dat was de man achter haar ook. En ik moet risico nemen om hem voor te blijven. Hij mag me niet vangen. Ze rilde bij de gedachte dat hij haar zal vangen en wat hij dan met haar zou doen. Nee, hij mag me niet vangen.
