Hij draaide zich om in zijn slaap. Probeerde te ontkomen aan zijn eigen dromen. De heks liet
het niet toe. Hoe hij ook draaide en keerde en zich weer eens omdraaide haar
beeld bleef steeds daar. Midden op zijn netvlies. Altijd was ze daar. Ze liet
hem niet los en ergens wilde hij dat ook niet. Hoewel hij toch een keer moest
slapen. Hoewel hij toch eens in diepe slaap moest zien te geraken maar de heks
bleef daar maar staan en brandde in op zijn netvlies en liet hem niet gaan.
Hij draaide zich nog eens om en de heks lachte.
Hij sloeg zijn armen uit naar haar. Wilde haar verdrijven, wilde dat ze hem met
rust zou laten. Wilde dat ze hem zou laten gaan en ergens toch ook weer niet.
Het was die onzekerheid die zijn nachten verpestten. Het was die onzekerheid die
hem tot nachtmerries dreef. Wat is het nou wat je eigenlijk zelf wil? Hij wist
het niet, durfde niets te willen, durfde geen beslissing te nemen. Voelde zich
opgesloten. Gevangen genomen. Lag daar maar en wachtte op een teken van haar.
