Vader keek nog eens naar zijn zoon en realiseerde zich dat het niet was wat hij had gedacht. De jongen kroop nog steeds, tien maanden oud en maakte ook geen aanstalten om te praten. Teleurgesteld wendde hij zijn blik af. Hij had zulke hoge verwachtingen gehad en nu waren die allemaal verloren gegaan. Verdwenen in de maanden waarin de jongen geen vooruitgang had geboekt. En dat had wel gemoeten. Dat was wel voorzien. Dat was wel zo bedacht maar het leek wel of het er niet in zat en dat was natuurlijk onmogelijk. De basis was daar, geen grondstof ontbrak, waarom bleef die jongen dan zo achter?
