Het was Roca die zijn eigen handen over de hare heen vouwde. Het was Roca die haar handen stil kreeg en ze keek hem dankbaar aan. Tupac zag het, realiseerde zich dat hij in zijn zenuwen een kans had gemist en zijn masker verstrakte nog ietsje meer en Anclla vroeg zich af hoe dat mogelijk was. De jongen was al zo nerveus. Geen schim van Roca die daar vol zelfvertrouwen zat. Roca die haar durfde aan te raken. Roca die naar haar geknipoogd had zodat ze werd gerustgesteld, op haar gemak werd gesteld. Eigenschappen die zij waardeerde. Eigenschappen die Tupac niet had en toch ging haar hart naar Tupac uit. Tupac die zo snel zijn masker had laten vallen. Tupac die zelf nu nog moeite had om achter zijn masker te blijven. Tupac die zo doorzichtig was en hoewel haar hart naar Tupac uitging, was Anclla ook een beetje bang. Bang om haar ware ik aan Tupac te laten zien en ze wist dat het eens moest want Tupac had al zoveel van zich zelf laten zien. Dus keek ze Tupac aan en zag het rauwe vertoon van emoties. De zenuwen, de spanningen, de hoop op een goede afloop. De gespannen glimlach van een man die aantrekkelijk probeerde te zijn en alhoewel ze dat niet wilde, vergeleek ze hem wel met Roca en dan zonk hij weg in het niets.
