Zij kuste hem en hij liep weg en ergens in haar achterhoofd knaagde het in de
wetenschap dat het zo niet was gegaan. Ze was echter gelukkig dus liet het maar
op zijn beloop gaan. Op de achtergrond knetterde het onweer en zij had het idee
dat het dichterbij kwam en dat beangstigde haar. Ze wist niet waarom. Het was
onweer en ze was niet klein meer al liep haar jeugdvriendje van haar af, hun erf
af en had ze hem net gekust. Voor het eerst en het smaakte goed, het smaakte
naar meer en toch wist ze dat het toen niet zo was gegaan. Ze draaide zich om en zag haar vader staan. "Pa," stammelde ze verbaasd. Ze
had hem hier niet verwacht. Ze kende zijn principes en toch was hij hier.
"Meisje," hij stormde naar voren en even omhelsde ze elkaar en toen voelde ze
hem wegstromen als zand tussen haar vingers. Ze keek naar het hoopje op de grond
en vroeg zich af waar hij gebleven was.
Waren er nog meer verrassingen, zenuwachtig keek ze om zich heen. Zag
enkel het onweer dichterbij komen en wist dat ze nog maar even had en dan was
het gebeurd.
