Ze keek hem teder aan over het licht van het kaarslicht heen en hij vroeg zich af of het moment gekomen was. Zijn hand schuifelde langzaam naar voren. In de richting van de hare. Vlinders fladderden in zijn buik en voor een moment dacht hij dat het hem zou lukken. Ze haalde haar hand weg. Vlug deinsde hij terug en vouwde zijn handen in zijn schoot. Ze keek hem aan of ze niets gezien had. Als of ze niks opgemerkt had. Als of er niets was gebeurd en dat luchtte hem op want nu hoefde hij niets uit te leggen. Hij wilde niets uitleggen. Wilde haar niet lastig vallen. Wilde haar enkel tot steun zijn. Haar enkel een schouder geven waarop ze kon leunen. Ze deed hem denken aan zijn jongste zus en inwendig kromp hij ineen. Nee, dit keer zou het anders zijn, dit keer zou hij niet versagen. Dit keer zou hij de steun geven waarom werd gevraagd. Dit keer zou hij zich niet omdraaien en de uitgestrekte hand wegslaan. Dit keer niet en hij keek haar aan en hoopte maar dat ze zou zien dat hij oprecht was. Hij las verbazing in haar gezicht. Ze verborg het achter vele woorden. Bang voor zijn rauwe emoties. En hoe kon dat nou? Ze had toch geen idee wat er door hem heen ging en hij vroeg zich af of ze het wel wilde weten. Hij wilde het vragen. Wilde weten waar hij aan toe was als of dat niet klip en klaar was.
