Ze liep met haar dochtertje de supermarkt in en was blij verrast door het feit dat het zo rustig was. Bijna de hele zaak was verlaten en het leek wel of de laatste kopers druk bezig waren zo snel mogelijk de supermarkt te verlaten. Ze controleerde de tijd nog op haar horloge want ze vond het maar vreemd. Het was toch echt elf uur in de morgen en er was geen enkele reden dat de supermarkt zo leeg was rond deze tijd. Ach, nooit klagen over meevallers, dacht ze nog en greep een karretje vast en zette haar dochter erin. Boodschappentijd en vlug duwde ze het karretje de supermarkt in. Ze greep wat boodschappen vast en gooide ze in het wagentje. Nam de tijd niet om op haar lijstje te kijken. Ze had teveel haast. Dat hij nou juist vandaag kiest om zijn scheiding er door heen te jagen, dacht ze verbitterd. En John zei dat ik op tijd moest komen. De rechter accepteert het niet als ik te laat ben. Dan raak ik alles kwijt, ik moet op tijd komen. En dat juist vandaag, de vijfde verjaardag van onze relatie maar dat was allemaal over. Ik moet me realiseren dat het voorbij is en ze keek haar dochter aan omdat ze niet in huilen wilde uitbarsten en vroeg zich af hoe ze zich vijf jaar lang had laten bedonderen door die man.
