Hij wist dat het tijd was en dus weer zijn best moest doen om dat moment was te houden, die tel voor de wekker ging want hij had helemaal geen zin om naar de middelbare school toe te gaan. Zijn moeder mocht wel door blijven slapen en vader was al weg. Zijn broertje zou zo zijn kamer binnenstormen om de volgende ruzie te ontketenen in de reeks van ruzies die elke morgen plaatsvinden en hij had er alles voor over om dat moment zo lang mogelijk uit te stellen en het ging steeds beter. Hij sloot zijn ogen en concentreerde zich op zijn interne tijd en zag zijn klok tikken en verzwaarde de wijzers en verdomd, het ging langzamer en langzamer tot hij het punt had bereikt dat het niet langzamer meer ging en toen liet hij de wijzer los en genoot van de langzaam voorbij tikkende seconden.
