Kruis
Hij keek naar de dokter die hem ook niet verder kon helpen. Oh, de vrouw probeerde het wel, dat moest hij haar na geven, ze gaf niet snel op. Het was echter hopeloos. Hij zag het in haar ogen die zich voornamelijk richten op het papier voor haar. Hij hoorde het in haar stem waarmee ze de eindeloze onderzoeken opdreunde die hij nog moest ondergaan. De slappe zekerheid die ze hem gaf dat ze er wel achter zouden komen wat hij mankeerde, hoewel beiden dondersgoed wisten dat het een raadsel was. Verdoofd bleef hij zitten en hoorde het allemaal aan en probeerde voor zich zelf op een rijtje te zetten hoe het nu verder moest want zo verder gaan was geen optie.
