Het meisje zag haar vader weggaan. Op reis voor zijn werk en ze keek haar vader na want ze had een donkerbruin gevoel dat er iets met hem zou gebeuren. Iets erg en dat wilde ze niet. Ze wilde dat hij weer thuis zou komen. Bij haar en bij haar moeder. Met tranen in haar ogen zwaaide ze haar vader uit in de volle overtuiging dat ze hem nooit meer terug zou zien. En dat deed haar pijn. Dat knaagde aan haar. Dat deed haar verdriet en was voor haar onacceptabel. Ze wist dat ze er iets aan moest doen. Maar wat? Haar moeder sleurde haar naar binnen nadat haar vader om de hoek van de straat was verdwenen. Ze had hem voor het laatst gezien, daarvan was ze overtuigd en ze liep het huis in en dacht na. Kon je de toekomst veranderen, kon je tijd af laten buigen, kon je het natuurlijke verloop aanpassen, kon ze haar vader nog redden. Het waren diepe gedachten voor een kind van tien maar het liet haar niet meer los. Nooit meer.
