"De snackbar"- bij Peter Eekhout

De poppendame controleerde voor de laatste keer of ze alles bij zich had en deed toen resoluut haar deur open.

Ze zou zich niet laten kennen door een rotjongen, ze had er recht op om bediend te worden, ze had recht op haar patat en al zouden anderen dat lachwekend vinden en kleinzielig voor haar was het een belangrijk iets.

Toegeven zou betekenen dat ze nog meer ge?soleerd zou worden en dat wilde ze tegen iedere prijs voorkomen. Ze zwaaide naar haar buurvrouw die voor het raam stond en liep toen snel door.

De buurvrouw had nog nooit met haar gesproken maar zij vond het een prettig idee dat iemand wist dat ze weg was. Boodschappen doen. Wie weet hielp het als er iets gebeurde, wie weet.

Ze liep naar de nieuwe weg en dacht terug aan dat moment. Toen ze in de snackbar haar briefje neerlegde met de bestelling. De jongenman nam het op, keek er naar en vroeg: "met mayonaise of pindasaus, mevrouw?"

Ze had de vraag gelezen van zijn lippen en had in haar onschuld antwoord gegeven, "Mayonaise." Toen ze de grijns op het gezicht van de jongen zag, wist ze genoeg.

"Wat zegt u, mevrouw?" Hij draaide zijn hoofd naar haar toe en legde zijn hand achter zijn oor en ze hoorde zich zelf stotteren in haar gehoorapparaat.

"Oh, mayonaise," en hij lachte nog een keer. Hij draaide zich om en gooide haar bestelling in het vet. Ze zag zijn lippen bewegen in het roestvrij staal terwijl hij tegen zijn collega zei: "Doof, en een beetje gek volgens mij," en ze voelde de vernedering door haar aderen jagen.

Een tijdje was ze niet meer geweest maar dat voelde als een nederlaag. Waarom zou ze niet ??n keer in de zoveel tijd patat eten? Waarom zou ze zich niet ??n keer in de zoveel tijd verwennen. Waarom zou ze capituleren voor die snotneus en dus had ze al haar moed verzameld en liep ze nu naar de snackbar.

Als hij weer zo idioot gaat doen, vraag ik naar de manager, ook al had ze een donkerbruin vermoeden dat hij net zou doen als of hij haar niet verstond.

Dan schrijf ik een brief, dacht ze dapper, met een moed die steeds verder weg zonk hoe dichter ze bij de snackbar kwam. Op het eind vroeg ze zich af of ze wel naar binnen moest gaan. Ze was echter zover gekomen dat ze niet wilde versagen en met de moed der wanhoop stapte ze de snackbar binnen.

Hij was er niet. Er stond een nieuw iemand, maar niet hij. Misschien was hij wel weg, vervangen door die nieuwe. Haar hart maakte een sprongetje en ze voelde zich duizelig worden en pakte vlug de toonbank vast om niet om te vallen.

"Kan ik u helpen, mevrouw," vroeg de man achter de toonbank, ze had echter zijn lippen niet gezien dus kon ze hem ook niet verstaan. Toen ze naar hem opkeek sprak hij met zijn handen en voor ze het wist vlogen haar handen in het gesprek en had ze eindelijk haar patat met mayonaise en hamburgerei dat ze zo graag eerder had willen proberen maar nooit had durven bestellen omdat hij daar altijd stond. De man met de handen vertelde hoeveel het kostte en in korte tijd stond ze buiten met een heerlijke maal.

Voor het eerst sinds tijden liep ze met een blij gemoed naar huis. Opgelucht, gelukkig en met de geur van heerlijke patat en een hamburgerei in haar neus. Wat wil een mens nog meer?

Ze vroeg zich af of de jongen daar lang bleef werken. Ze durfde het niet te hopen. Kon enkel van dit moment genieten. Van deze toevallige ontmoeting in de snackbar met iemand die met zijn handen kon praten.

Ze vroeg zich af hoe hij het geleerd had en nam zich voor dat de volgende keer te vragen en met een brede lach op haar gezicht zei ze haar buurvrouw weer gedag die verbaasd opkeek bij het zien van haar vrolijke gezicht.