"Gesprek"- bij Peter Eekhout

Hij liep boos naar het park en toen hij een lege bank zag, ging hij zitten. Voorovergebogen. Handen in het haar. Hij merkte niet eens dat er iemand naast hem ging zitten al voelde hij het wel.

Hij keek even naar de man naast hem en begon te praten. De man naast hem zag het en begon met een afstandsbediening te rommelen.

De ouwe man lette er niet op. Ratelde gewoon door. Zoveel te vertellen.

"Ik maak me zorgen meneer, dat mag u best weten. Kanker zeggen ze meneer, nou, dan weet je het wel. Zeven en dertig jaar zijn we nu getrouwd en ik zou niet weten wat ik zonder haar moet. Oh, ik weet het wel, mijn dochter zal best komen helpen en mijn zoon doet ook zijn best. Natuurlijk. Maar die hebben hun eigen leven, begrijpt u me meneer en dat eigen leven moeten ze leiden, nietwaar?

Hij keek de man naast hem aan, die knikte.

"Dus vertel je maar niet alles." Hij zuchtte. "Natuurlijk niet. Als ze met de kleinkinderen komen dan maak je het gezellig. Heeft u kleinkinderen?"

Hij kreeg geen antwoord. De man had het te druk met zijn afstandbediening. Keek er nog eens naar en controleerde de batterijen.

"Ook belangrijk," mompelde de man, "ja, nou ik heb vier kleinkinderen en nummer vijf is op komst. Geweldig. En dan te bedenken dat mijn vrouw de vijfde misschien niet zou zien. Onwerkelijk toch?"

Nu knikte de man en hij vatte dat op als teken om verder te praten.

"Misschien valt het mee, ze zijn zo knap tegenwoordig. Misschien moet ik niet te snel wanhopen. U heeft gelijk meneer, gelijk de hoop opgeven is niet verstandig. Mijn vader zei echter altijd, bereid je voor op het ergste dan kan het alleen maar meevallen. En dat doe ik dan maar. Kijk mij nou, ik jank als een klein kind. Ik moet zo terug meneer, de artsen willen een gesprek met ons. Ja, dat is het gekke, als ze in het ziekenhuis liggen moet je je aan de tijden houden om je eigen vrouw te zien."

Hij lachte en keek de man aan. Die drukte op een knop van zijn afstandsbediening en lachte eindelijk, misschien wel terug.

"Ik moet weer terug, bedankt voor het luisteren, meneer, u kunt heel goed luisteren, echt waar. Zoveel mensen zijn er niet meer die goed kunnen luisteren."

Hij droogde zijn tranen en stond op. Bewoog niet gelijk want met lood in je schoenen, kost het kracht om je in beweging te zetten. Hij draaide zich nog één keer om naar de man naast hem en bedankte hem nogmaals en begon toen te lopen want anders bleef hij hier staan en zijn vrouw had hem nodig en dat was net het beetje kracht wat hij nodig had om zich zelf in beweging te zetten.

De man naast hem wist niet waarom hij werd bedankt. Het had hem wat moeite gekost om zijn gehoorapparaat aan te zetten. Hij keek de oude man dan ook verbaas aan en nam het bedankje toen maar voor kennisgeving aan en keek de ouwe man na die van hem wegliep. Toch blij dat hij van dienst had kunnen zijn tijdens deze toevallige ontmoeting want blijkbaar had hij iets goed gedaan.