"Je moet," zei moeder gedecideerd die het ritueel wel kende. Alleen duurde het steeds langer en leek het er steeds meer op dat ze het meende. Moeder vreesde het moment dat dreigde te komen. Dat ze haar dochtertje mee moest sleuren naar haar vader. Maar ja, het moest, ook hij had er recht op om zijn dochtertje te zien dus kleedde ze haar dochtertje maar verder aan en negeerde maar trouw alle tegenwerkingen. Gelukkig ging de bel en haar dochtertje wist wie daar stond en verstomde. Vader en moeder keken elkaar even aan. Verlegen stilte. Ze kenden elkaar door en door maar hadden elkaar niets meer te vertellen. Het moment duurde nooit lang. Snel richtten beiden hun aandacht op het meisje.
"Zo klaar," zei vader tegen zijn dochter, hij pakte de koffer en stak zijn hand uit. Een tel twijfelde ze. Pakte de hand toen maar vast en liet zich met tegenzin naar de auto leidden.
"Krijg mama geen kusje?"
De kleine meid draaide zich om en omhelsde haar moeder en rende toen weg, de auto in, in de wetenschap dat vader achter haar aan kwam en moeder achterbleef.
