Ze keek goed waar ze moest gaan zitten in de kerk
want deze keer had ze een speciaal iemand op het oog om in het
zonnetje te zetten. Ze zag de oude vrouw echter niet en even raakte
ze in paniek. Rustig, het is nog vroeg, ze zal zo wel komen. Ze keek
achter zich de hal in en zag de oude vrouw verschijnen. Moeizaam
bewegend op twee krukken strompelde ze naar haar vaste stoel aan het
begin van de rij. Ze keek de oude vrouw vertederd aan en besloot
toen voor haar te gaan zitten. Ze mocht natuurlijk niet in de gaten
krijgen dat zij nu het mikpunt was geworden want haar uitverkiezing
was voor iedereen altijd een verrassing. Ze was blij dat ze voor de oude dame had gekozen die
zo moeilijk liep en er toch elke zondag weer was. Misschien moet ik de oudjes wat vaker in de schijnwerpers zetten, dacht ze fronsend. Ze keek om zich heen om te zien hoeveel meer
ouderen er moeizaam en traag door de kerk schuifelden maar hield
daar mee op. Je hebt je keuze gemaakt, over toekomstige keuzes
denk je later maar, de gekozene heeft nu recht op je volledige
aandacht en dat was natuurlijk zo. Ze verheugde zich nu al op
het verraste gezicht, de blijdschap bij de aandacht die de ouwe
vrouw nu even kreeg en de bevestiging van het feit dat ook zij
belangrijk was voor de gemeenschap. Ja, het was plezierig werk.
