Zo zie je maar, dacht de directeur, soms moet je de moed niet opgeven. Niet dat Achmed dat ooit had gedaan en de directeur bewonderde hem daarom. Achmed was gewoon doorgegaan, ondanks alles en nu was het zover. Met een lichte tred liep de directeur door zijn school en dacht aan het sollicitatiegesprek met Achmed, nu al jaren geleden. Wat gaat de tijd hard, dacht de directeur nog toen herinneringen hem meesleurde naar dat gesprek.
