Ontmoetingen: Bijna dood
Hij lag op zijn bed en dacht na. In de wetenschap dat
hij alleen was. In de realiteit dat zijn vrouw niet
naast hem lag en hij vroeg zich af of ze hem in de steek
zou laten. Alleen zou laten. Achter zou laten en zou
verdwijnen met haar nieuwe vriend. Het knaagde aan hem.
Het vraat aan hem en er was niets wat hij er aan kon
doen. Natuurlijk, hij had zijn best gedaan. Was attent
geweest. Stond open voor haar behoeftes en had geen
bezwaar gemaakt toen ze vroeg of ze op cursus mocht.
Toen ze vroeg of hij er bezwaar tegen had dat ze elke
donderdag naar school zou gaan, had hij haar zorgen weg
gewuifd. Nee, ze moest gaan. Ze moest aan haar zelf
denken maar zijn hart had haar toegeschreeuwd niet te
gaan, thuis te blijven, bij hem want hij had haar nodig.
Egoïst had hij nog gedacht en de twijfel teruggebracht
naar domme zorgen maar nu leken ze bevestigd. Nu hij
hier alleen lag in zijn eigen bed. Alleen, zonder haar.
De zorgen grepen hem weer bij de keel en hij voelde hoe
zijn adem werd dichtgesnoerd en greep naar zijn keel
terwijl zijn bewustzijn een stuk nauwer werd.
