Ze keek over het rampgebied uit en realiseerde zich dat de verwoesting compleet was. Een gevoel van moedeloosheid overmande haar en ze moest even zitten. Wanhopig vouwde ze haar armen over elkaar en schudde heen en weer. Haar huis was volledig verwoest. Net zoals die van haar buren. Wat heet, net zo als de hele stad. Christus, wat moest ze nu doen. Ze keek nog eens naar de ramp die zich om haar heen en afspeelde en nam bijna gedachteloos haar dochter op haar schoot die huilde. Ze vroeg zich af of er doden waren of gewonden en wist dat ze moest gaan kijken maar kon zich zelf er niet toe zetten. Het gebeurde had nog geen plek gekregen. Ze kon nog niet bevatten wat er wat gebeurd en bleef daarom lusteloos zitten hoewel ze wist dat ze moest bewegen. Een slaapplaats zoeken voor haar kind, eten en bovenal drinken. Al die behoeftes zouden uiteindelijk tot activiteit leiden maar nu nog niet. Nu even niet. Ze moest het eerst allemaal overzien, net als haar dochter die nog steeds op haar schoot zat te huilen.
