"De onderwijzer"- bij Peter Eekhout

Vermoeid stapte ze de trein in, het bord nog in haar hand. Wanhopig op zoek naar een lege plaats maar het was laat dus dat was geen probleem.

Met een diepe zucht stortte ze neer op de bank, zette het bord naast zich en keek uit het raam. Het was haar eerste protesttocht geweest. Ze snoof.

Zelfs zij was het naar al die jaren zat. Weer werden de salarissen van leraren bevroren. Ze rilde. Had het in eens koud. Misschien moet ik toch maar aan die andere baan gaan denken. Ronald zit al weken te drukken.

En dadelijk is die baan weg.  Ben je te laat. Maar werken op de editing department van een grote internetbedrijf trok haar niet echt.

Als ze beter hadden opgelet op school hadden ze haar ook niet nodig gehad, dacht ze wrang.

Maar de kwaliteit van het onderwijs liep hard achteruit en de regering weigerde het verband tussen de slechte salarissen en het niveau van lesgeven te leggen.

Misschien moet ik toch maar overstappen. Ik heb genoeg van het schrappen. Van de financifl.le eindjes aan elkaar te knopen. Ze was zo diep in gedachte gezonken dat ze niet eens opmerkte dat er iemand tegen over haar kwam zitten.

Juffrouw Roos, goedenavond.

Ze keek op. Kon de man niet maar daar was ze wel aan gewend. Ze gaf al dertig jaar les en haar kinderen groeiden op en dan veranderden ze en niet altijd ten goede.

Ik ben veranderd, hfl.. Maar u herinner ik me wel. Ik was zo blij dat ik van u les heb gekregen. En ik was zeker niet de enige. Ik zat in de klas van 1997. U heeft ons echt geholpen. Herinnert u zich dat groepje nog, ik, zei de gek, Robert, Coen. Altijd aan het donderjagen. U heeft ons weer aan het leren gekregen. Coen is nu manager reddingsmiddelen. Wie had dat gedacht? De man lachte. Ja, we hebben geboft.

Dank u wel, zei Roos zacht voor zich heen.

Weet u, zei de man terwijl hij zich naar haar toe boog, leraar zijn is geen vak, het is een roeping en u heeft uw roeping gevonden. Het is niet makkelijk maar Pien heeft u nog steeds nodig. Ze zit uit het raam te staren en u heeft wel een idee waarom, niet waar. Piet is druk maar met een beetje begeleiding kan hij meer dan menigeen denkt. En Fien schreeuwt om aandacht en als ze het dit jaar een beetje krijgt dan kan ze uitgroeien tot een mooi individu.

En Jack, de man lachte, Jack staat op een kruising in zijn leven en u kunt hem een duw geven in de juiste richting.

Hij was er. De trein stopte en hij stapte uit en zij keek hem na. Nog een halte te gaan.

Ze stak de sleutel in het slot. Blij dat ze weer thuis was. Ze zette het bord in de hoek van de gang, overtuigd van het feit dat ze het nog een keer nodig had. Toen poetste ze haar tanden, trok haar pyjama aan en ging voor de televisie zitten. Even niets doen. Haar gedachten gingen echter weer uit naar de lessen van morgen en wat de man haar had verteld.

Dat van Pien had ze wel geweten maar zich niet gerealiseerd. Nu ze er over nadacht viel het haar nog meer op. Ik heb me teveel laten afleiden, dacht ze boos, ik heb mijn kinderen uit het oog verloren. Kwaad op zichzelf liep ze naar de keuken om een kop warme chocolademelk te maken. De gedachte aan een nieuwe baan was volledig verdwenen en dat allemaal na een toevallige ontmoeting met een oud leerling.