Tjoka vloog door de bloemenpracht en overzag alles. Dat moest ook wel want Tjoka was de opzichter en hij moest de feeën vertellen wat er allemaal moest gebeuren. Ngozi moest een anjer ingaan, Chinwe een roos, Adisa een tulp en Ife een vergeet-me-nietje. Ja, Tjoka lette goed op welke bloem al bezocht was en welke niet want het was natuurlijk zonde van de tijd om een bloem twee keer te bezoeken. Al wilde sommigen bloemen dat dolgraag en vooral de tulpen konden vreselijk zeuren maar Tjoka was streng en oplettend en liet zich niet gauw beetnemen. Ook niet door een gele tulp die slim dacht te zijn en gauw van kleur veranderde zodat Tjoka zou denken dat hij nog niet bezocht was door zijn feeën brigade. Tjoka was niet de baas over het hele veld. Nee, dat zou teveel zijn geweest voor de oude fee. Tjoka had een klein stukje onder zijn beheer. Het stukje in het westen, vlak bij het bos. Daar in de schaduw waar niet alles goed bloeide want bloemen hadden zon nodig en geen schaduw. Het speet Tjoka wel eens dat zijn bloemen niet zo goed bloeiden als de rest. Hij nam het de boom echter niet kwalijk en ook niet het bos. Allemaal hebben ze het recht op een plekje en als de bloemen zo dom waren om onder de bomen te gaan staan, was dat hun eigen schuld al waren de tulpen het daar natuurlijk niet mee eens. Tjoka zuchtte. De tulpen. Altijd zeuren en altijd vragen om meer. Nee, gilde Tjoka naar Chinwe die juist een tulp wilde binnen gaan, die is al bezocht. De tulp gilde van niet. Tjoka wist echter beter. Wanneer gaat die oude fee nou eens met pensioen, snauwde de tulp tegen de roos die net deed of hij niks hoorde want hij mocht Tjoka wel. Tjoka hoorde het ook en snauwde tegen de tulp en dat was niet mooi. De tulp was echter begonnen en even leek het erop alsof ze weer tegen elkaar gingen schelden. Tjoka had daar echter geen zin in en vloog wijselijk weg en negeerde de scheldwoorden die de tulp hem na riep.