Wanneer bereiken we die veiligheid dan, vroeg
Adisa zacht en zijn kleur verschoot naar diep
rood omdat hij er verlegen onder was.
Als we de grote oversteek hebben gemaakt,
antwoordde Yejide. Adisa vloog zenuwachtig op,
zijn kleur verschoot naar onrustig rood.
Rustig Adisa, Yejide hief haar hand op en haar
kleur werd een kalmerend groen, je zult het
weten als de grote oversteek wordt gemaakt.
Geloof me, je zult het weten, en haar kleur werd
pimpelpaars, de kleur van grote overtuiging.
Adisa geloofde haar en dacht na. Hij wilde haar
wel beloven dat hij door zal gaan wat er ook
gebeurde maar het ging allemaal te snel, te
haastig. Nog geen vijf minuten geleden had hij
niet over vertrek nagedacht en nu moest hij al
beloven door te gaan tot ze veilig waren. Hij
kon het niet. Niet zo snel. Yejide zag het en
lachte. Denk er rustig over na jongen, je hoeft
me nu niet te antwoorden. Morgen is vroeg
genoeg. Lukt dat?
Adisa knikte, ja morgen moet lukken als Yejide
al zijn vragen zou beantwoorden en de hele nacht
tijd voor hem had zodat ze er samen over na
konden denken, moest morgen wel lukken.
Yejide groette hem echter en vertrok, een
radeloze Adisa achterlatend. Hoe kon hij nu in
zijn eentje nadenken over iets waar hij helemaal
niets van wist? Adisa zuchtte en fladderde naar
beneden en ging zitten op de breekbare roos.
Voorzichtig want Feeën proberen leven te maken,
niet te breken en dat was het antwoord wat Adisa
zocht.
