Yejide wilde wel blijven. Het ging echter gewoon niet. Ze moest een nacht voorbereiden want er moest een beslissing worden genomen. Maanden had ze nu al rondverteld dat de feeën hier weg moesten, ze waren niet gegaan. Yejide had er genoeg van. Morgenavond zou ze de knoop doorhakken. Morgenavond moesten de feeën een beslissing nemen, weggaan of blijven en zij moest er voor zorgen dat zoveel mogelijk feeën met haar mee zouden gaan. Yejide had de knoop voor zich zelf al doorgehakt. Wat er ook gebeurde, zij ging en ze hoopte dat Adisa met haar mee zou gaan en Ife, Imamu, Tjoka en Kofi. Zenuwachtig verkleurde Yejide violet. Ze had de feeën flink bewerkt maar zelfs nu wist ze nog niet zeker of ze echt mee zouden gaan. Kun je ze achterlaten? Yejide wist het niet. Ze hield ontzettend veel van al haar feeën. Zelfs van Zuri, zo boos, altijd zo kwaad, altijd zo woest, altijd bereid om te vechten. Yejide kende het gevaar dat daarin schuilde. Feeën die vochten, konden geen feeën blijven. Ze werden iets anders. Het was een vorm van overgang wist Yejide maar dan de andere kant op. Ik moet dat zien te voorkomen, dacht Yejide, zelfs Zuri moet ik zien te redden, juist Zuri. Ze was aangekomen bij haar bloemenhuis en streek neer om nog wat slaap te pakken en terwijl ze haar ogen dicht deed, dacht ze nog: morgenavond is de nacht en ik moet iedereen mee zien te krijgen. Onrustig viel ze daarna in slaap en droomde van de nacht en dat het allemaal zou lukken. Het was een gelukkige droom.
