Op hetzelfde moment brak de zon weer door. Verblindde haar.
Verlichte de schaduw in de rechter onderkant van haar
oog. Het was dezelfde schaduw die ze bij de poort had
gezien maar dat was onmogelijk. Dan moet de schaduw
achter haar om naar het bos zijn gelopen. Dan zou ze het
gezien moeten hebben en ze had het niet gezien. Dan
moest het ongezien naar het bos zijn geslopen en dat
leek haar onwaarschijnlijk. Toch? Hoe kon het haar
ongezien passeren? Verward draaide ze om zich heen. Hoe
kon de schaduw haar passeren? Een vreselijke gedachte
penetreerde haar gedachte: misschien waren er wel twee
of drie of....
Overtuigd nu dat er problemen waren, liep Jesse het erf
af in de richting van het landgoed. Vast beraden nu om
te bellen. Haar vader terug te halen ongeacht wat haar
moeder daarvan vond. Ze vond dat haar moeder er niks
over kon zeggen. Haar moeder had mede bijgedragen aan de
crisis. De horrorverhalen van haar moeder hadden haar in
haar greep. Misschien dat ze daarom spoken zag. Het was
echter meer dan dat. Het gevoel verliet haar maar niet
dat ze bespioneerd werd, bekeken werd, dat iemand haar
evalueerde en inschatte enkel en alleen omdat ze hier
was. Ja, dat maakte meer dan wat ze had gezien dat ze
naar het landgoed toeging om te bellen.
