"De schaduwen komen er aan en wij moeten ze tegenhouden."
"Wie zijn die schaduwen dan?"
"Heb je de seizoenen niet zien verglijden, heb je de cyclus niet
ervaren."
Jesse schudde haar hoofd. Ze had niks gevoeld, niks ervaren, niks
gemerkt.
"Dan zijn we verloren."
"Je geeft wel heel gauw op, ouwe vrouw, wat had ik dan moeten
voelen?" Haar stem klonk koud en heel precies. Ze had genoeg van het
gejammer van de ouwe vrouw. Ze wilde de waarheid en ze wilde het
nou.
"En jij bent alles wat we hebben," fluisterde de ouwe vrouw.
"Dat heb je al eerder gezegd en toen loste het net zo weinig op,"
snauwde Jessica, "ik zou maar beginnen te praten, ik wil nu het hele
verhaal."
De ouwe vrouw knikte, blij met een beetje actie, gedrevenheid,
vastbeslotenheid.
"Het hele verhaal, dan kun je maar beter gaan zitten, echt, ga
zitten en ik vertel je het hele verhaal." De ouwe vrouw duwde Jesse
in een stoel en ging zelf ook zitten en begon met het verhaal.
