"De schaduwen komen er aan, je vader heeft gefaald."
"Dat weet ik al, vertel me iets nieuws."
"Heb je de cyclus niet gevoeld?"
"Ik wil het verhaal, ouwe vrouw, geef me het verhaal."
"De schaduwen komen er aan, je vader heeft gefaald."
Jessica keek de vrouw met afgrijzen aan, zag de wanhoop in de ogen
van de vrouw. Er was iets aan de hand, maar wat?
"Heb je de cyclus niet gevoeld?"
Jessica wilde haar slaan. In haar hart voelde ze de woedde woekeren
maar er was zo overduidelijk iets aan de hand dat ze het liet gaan.
De vrouw wilde wat zeggen, het lukte haar echter niet. Ze zat vast
in een loop. Angst sloeg Jessica om de hart. Was het een tijdlus?
Zat ze gevangen in tijd, zat zij in dezelfde lus? Kon ze hier nog
uitkomen? Zat ze gevangen, ze keek de vrouw aan, ze moest haar vraag
anders formuleren, iets wijzigen, iets veranderen, maar hoe?
"Wie ben je," vroeg ze als eerste, iets wat ze nog nooit had gedaan.
Hoewel ze niet wist, hoe ze aan die kennis was gekomen, het was in
eens daar. In al die tijd dat ze hier was geweest had ze nog nooit
naar de naam van de ouwe vrouw gevraagd.
Die zei echter niets, keek haar slechts aan. Een glimlach om haar
lippen en Jessica wist in eens wie ze was: Gaia.
