"Wie zijn de schaduwen, Gaia?"
"Heb je de cyclus niet gevoeld?"
"Kun je me niet helpen, Gaia?"
"De schaduwen komen er aan, je vader heeft gefaald."
"Ik heb meer informatie nodig, kun je me niet meer vertellen?"
De ouwe vrouw opende haar mond. Jessica zag echter dat het nog
hetzelfde verhaal was en snoerde haar de mond.
"Breng me dan maar naar huis, heks," en dat deed Gaia opkijken met
pijn in haar ogen. "Breng me naar huis," zei Jessica nogmaals, heel
nadrukkelijk nu. De omgeving veranderde van uiterlijk en Jessica
stond voor de Chinese poort. De ouwe vrouw greep haar hand en
fluisterde, "heb je de cyclus niet gevoeld?" Jessica luisterde niet.
Ze rukte zich los uit de greep van de ouwe vrouw en rende naar haar
huis. Blij dat ze thuis gekomen was. De ouwe vrouw keek haar na en
fluisterde: "en zij is alles wat we hebben." Tranen liepen over haar
wangen terwijl ze het meisje nakeek wat naar huis rende. Jessica
keek niet op of om, rende slecht door. In de verte zag ze haar vader
staan. Het leek erop dat hij niet aan het zoeken was en dat had haar
moeten waarschuwen. Ze was echter te gelukkig om goed op te letten
want ze had wel gezien dat haar vader niet noemenswaardig veranderd
was. Hij leek nog steeds hetzelfde. Nee, hij was nog steeds
hetzelfde en dat maakte haar blij. Zoveel tijd had ze dus nog niet
verloren. Ze kon haar vader nog waarschuwen voor die heks. Voor die
waarschuwing die de heks haar gegeven had. De schaduwen komen er aan
en je vader heeft gefaald, maar zij had nog geen schaduwen gezien,
er was dus nog tijd.
