Haar moeder leefde echter nog. Hoewel haar vader had gezegd dat ze gestorven was. Misschien hadden de schaduwen hem dat doen geloven. Misschien hadden de schaduwen hem voor de gek gehouden en als ze dat hadden gedaan dan bleef zij zitten met de grote vraag: wat hadden ze met haar moeder gedaan? Wanhopig keek ze om zich heen. Op zoek naar een antwoord hoewel ze wist dat die hier niet te vinden was. Gebroken liep ze naar buiten waar de eenhoorn op haar wachtte. Het trouwe dier hinnikte haar toe als of het zich bewust was van haar verdriet en toch had ze de vrouw slechts kort gekend. Misschien doet tijd er niet toe, dacht ze ongelukkig, en misschien had de ouwe vrouw haar langer gekend. Vanwege de cirkelbeweging, alhoewel ze niet goed begreep hoe dat kon. Het was een onderdeel van een groter mysterie en eens moest ze het toch oplossen. Anders kon ze nooit de schaduwen verslaan. Wat nu? Ze had geen opties meer. Was door haar keuzes heen. Ze was naar het landhuis gegaan en was weer teruggekomen en nu zat er niks anders op dan weer terug naar het landhuis te gaan. Zich bewust van het feit dat ze in haar eigen cirkel gevangen zat.Je hebt wel eerder onverwachte dingen gedaan, dacht ze gehaast. Het bracht geen verlichting. Dat kon ook niet want haar moeder leefde nog. Wat ga je daar nu aan doen? Ze wist het niet. Had geen antwoorden, geen plan, geen idee. Geen enkele keus. Ze steeg op en zette de eenhoorn in beweging. Op weg naar het landhuis. De zenuwen gierden in haar keel en ze was zich bewust van het emotionele onweer dat in haar lichaam woekerde. Zich bewust van de onzekerheid die haar voortdreef. Wat kan ik anders doen, vroeg ze zich af, wat kan ik nog meer doen?
