De heks kende hem ook. Hoe? Hij had
geen idee. Wellicht herkende zij hem op dezelfde manier dat hij haar herkende.
Hij wist echter dat ze in gevaar waren en dat Aida naast hem zat en dat hij iets
moest doen maar dat hij dat niet hier kon doen. De heks zag het in zijn gezicht.
Vol bravoure liep ze door de zaak en ging achter hem zitten. Hij voelde haar
blik in zijn rug brandden en zelfs Aida werd er onrustig van. Ze keek hem aan en
hij knikte dat het goed was. Ze stonden op. John wierp wat geld
op de bar en daarna liepen ze weg. Beiden bewust van het feit dat de heks hen
nakeek. Ongetwijfeld om te kijken waar ze heen gingen en John wist dat hij dat
niet kon toestaan. Hij kon Jessica niet op een zodanige manier in gevaar
brengen. Op één of andere manier moest hij de heks tegenhouden maar Aida was
ook nog daar. Hij kon haar moeilijk in de strijd betrekken. "Hier heb je
de sleutels. Rij maar alvast naar de volgende stad. Ik moet hier nog wat doen.
Ik ontmoet je daar wel weer. Echt, binnen twee, drie dagen treffen we elkaar
daar weer. Alsjeblief Aida, je kunt hier niet blijven, het is te gevaarlijk.”
“Ik laat je niet alleen, John, ik heb mijn vader alleen gelaten en die ben ik
kwijt. Ik ben geen teer poppetje, ik kan je helpen.” Ze keek hem aan en dat
bracht hem terug bij de
lerares
en haar dood. Ja, waarschijnlijk kon ze hem helpen maar wilde hij dat ook?
