Ze liepen snel terug naar het huis van de ouwe vrouw. Te laat echter. Schaduwen bewogen in de straten en sloten hen in. John zag ze bewegen. John zag ze komen. Vier, misschien vijf schaduwen. Wat in de hel was er zo belangrijk in dit gehucht dat ze er zelfs schaduwen naar toe hebben gestuurd," dacht hij woedend. Woedend omdat hij volledig onvoorbereid was gekomen. Omdat hij helemaal niet van plan was geweest om in dit gehucht te stoppen. Het was puur toeval geweest en nu zat hij in diep shit. Hij trok Aida met zich mee en begon te rennen met de intentie om in de auto te stappen en weg te rijden. De schaduwen raadde het echter en renden harder zodat ze hem konden stoppen. Hij wist dat hij zonder gevecht niet weg kon komen. Vier, misschien vijf was echter teveel en hij had Aida nog om over na te denken. Zij mocht in geen geval gevaar lopen. Dat moest hij ten koste van alles zien te voorkomen. Hij liet haar hand los en stormde op één van de schaduwen af. Schakelde de schaduw uit met een slag van zijn hand. Het deed wonders voor zijn zelfvertrouwen. Hiervoor was hij opgeleidt. De drie anderen sloten echter Aida in. Hij kon haar horen schreeuwen en kon enkel hopen dat zij bleef lopen. Bleef rennen anders was ze verloren. Hij durfde niet om te kijken om het te controleren. Vertrouwde gewoon op haar en haar gezond verstand.
