Een stem waarschuwde haar om niet naar binnen te gaan maar ze geloofde niet in voorbeschikking. Ze geloofde niet dat bepaalde zaken voorbestemd waren om te gebeuren en stemmen zoals ze die nu hoorde, stemmen die haar waarschuwde dat pad niet te volgen, nee, daarin geloofde ze helemaal niet. Dus stapte ze de metro station in en schonk geen aandacht aan de zwerver die in de hoek van het perron zat te trillen en te bidden en die dankbaar opkeek toen zij verscheen. Waarom zou ze er aandacht aan schenken? Het was gewoon een verslaafde, gewoon een andere irritatie, een potentieel gevaar en ze greep haar busje peperspray vast in geval dat. Ze was niet iemand om mee te spotten en als de zwerver die intentie had, dan had ze nog wel wat verrassingen voor hem in petto. Vol zelfvertrouwen ging ze op het perron staan en staarde naar de reclameborden. Lange ervaring had haar geleerd iedereen te negeren. Aandacht schenken was iemands bestaan bevestigen en dat leidde alleen maar tot narrigheid. Ze wist er alles van dus staarde ze in het niets met een concentratie die niet te verbreken was en dat maakte dat ze de zwerver niet opmerkte. Dat maakte dat ze niet in de gaten had dat de zwerver dichterbij gekomen was.
