De vrouw lag zenuwachtig in haar bed te draaien. Ze kon de slaap niet vatten. Het was ook onmogelijk om in slaap te vallen als je weet dat je keuken op het punt staat om binnengevallen te worden. En toch had ze alle maatregelen genomen die maar mogelijk waren. Meer kon ze niet doen. Er waren niet meer maatregelen te bedenken. Ze had alles gedaan wat menselijkerwijs maar mogelijk was. Wat had ze dan nog meer moeten doen? Die vragen bestookten haar en hielden haar van haar slaap af. Ze had gewoon meer moeten doen. Morgen zou ze teruggaan naar de winkel en om hulp vragen. Ze kon om hulp vragen. Daar was niks mis mee. De winkelbedienden waren er om haar te helpen. Met hun hulp kon ze het tij wel keren. Dat moest gewoon want zo doorgaan, nee, dat kon niet meer en ze keek verschrikt op toen ze het geluid hoorde. Het bekende geluid en ze verstijfde in bed.
