Ze liep de badkamer in met de intentie om haar tand te poetsen. Slaperig haalde ze haar vingers door haar ogen en verwijderde de laatste resten van wat een droomloze nacht was geweest. Kritisch bekeek ze zich zelf in de spiegel en ondanks het feit dat ze geen schoonheid was, was ze toch tevreden met wat ze zag en ze wist dat dat het belangrijkste was. Ik moet die gasten niet onder mijn huid laten komen, dacht ze nog en greep naar haar tandenborstel. Ze keek de spiegel weer in. Dacht verder na en lette verder niet op. Gedachten besprongen haar met een urgentie die volle concentratie van haar verlangde en misschien was het daarom dat ze de beweging niet zag. Vooral die David, hij blijft maar hopen tegen beter weten in, ik moet hem op één of andere manier zien te dumpen, ik ben zijn aanwezigheid zat en met die gedachte greep ze argeloos de tube tandpasta vast. Hij blijft maar aandringen, kent geen nee, ja ik moet hem kwijt zien te raken, misschien kan John me wel helpen. Ze kneep in de tube tandpasta en lette er verder niet op. Routineus liet ze de tandpasta op haar tandenborstelvallen en keek zich zelf in de ogen. Zag alweer de beweging niet. Ja, John zal me wel helpen. Hoe lullig het ook is, ik moet die David wegdrijven voordat hij gekke dingen doet en met die gedachten bracht ze de tandborstel naar haar mond.
