Ze zat stilletjes aan de tafel zoals het een goede dochter betaamde en volgde de onderhandelingen met gemengde gevoelens. Ze had de man tegenover haar goed opgenomen en kon nog steeds geen hoogte van hem krijgen en ze wilde zo dolgraag tot hem doordringen voor de onderhandelingen waren afgelopen. Ze wilde dat hij haar zag voordat het contract ondertekend zou worden. Haar zou erkennen als persoon maar hij keek niet naar haar. Zelfs niet in een stiekeme ogenblik. Het bevreemde haar wel maar wellicht dat de onderhandelingen al zijn concentratie vereiste. Dan had hij een delegatie moeten sturen, net als iedereen. De wetenschap dat hij echter alleen was gekomen, zag zij als een teken. Zo slecht kon hij niet zijn, als hij zijn kostbare tijd geheel bestede aan dit contract. Het toont ook zijn belang in dezen en dat zei toch wel wat. Sire Mordred was een druk bezet man. Iedereen wist dat en toch was hij in eigen persoon naar het kasteel gekomen en hoe kon dat geen teken zijn.
