Nicole liep door de donkere straten van de stad begeleidt door het ritmisch tikken van haar stok die de weg wist. Ze wist waar ze was. Ze wist waar ze heen wilde. Ze had de weg al honderd keer gelopen, de route duizend keer voorbereidt en nu had ze eindelijk de moed gevonden om de weg alleen af te leggen. Parcifal kan niet elke avond met je meelopen naar huis, je moet een keer zelfstandig worden want dat was toch het doel van deze hele exercitie. Nicole lachte, ja dat was het doel van de hele exercitie geweest. Haar vreselijke verlangen om zelfstandig te zijn, had haar hiertoe gedreven. Buiten in de donkere nacht op weg naar huis. Ze hield de stok stevig vast. Als of het een wapen was en God wist dat het zo was. Zelfs de peperspray in haar jas diende maar één doel. Haar te beschermen tegen de uitwassen van de straat en voor misschien de honderdste keer vroeg ze zich af of het nu wel zo een goed idee was geweest. Nee, het kon niet anders. Ik kan niet de rest van mijn leven van Parcifal afhankelijk blijven. Eens moet ik toch op eigen benen staan. Het was niet eenvoudig, nee, ze kon echter niet anders. Eens moet Parcifal toch een eigen leven gaan leiden. Op zoek gaan naar zijn eigen geluk. Ik kan niet altijd zijn blok aan het been zijn. Eens moet ik zelfstandig zijn en leren om simpel weg van de winkel naar huis te lopen was een goed begin. Als er geen schaduwen waren geweest.
