Ze lag op bed en wachtte. Dat was alles wat ze kon doen. Er waren geen andere opties voor haar. Haar lamme been lag nutteloos buiten het bed. Ze voelde het niet. Niet echt. Alleen een zeurderige pijn die ze niet goed kon plaatsen. Er was zoveel andere pijn die ze moest verdragen, dit kon er nog wel bij, dacht ze. Ze probeerde zich om te draaien. Het lukte niet. Het lamme been was als een blok beton en pinde haar vast op haar plaats. Ze kon geen kant uit en wachtte daarom maar af. Hij komt toch niet, dacht ze verbitterd. Er is niemand die voor jouw komt en ze voelde de eenzame jaren weer door haar heen glijden en zich aan haar vast haken en gillen dat het over moest zijn maar het ging niet over en daar was dan de angst dat na zeven onvruchtbare jaren er nog oneindig veel zouden volgen. Dat wil ik niet, op iedere potje past toch een deksel, er moet daarbuiten toch iemand zijn die ook van mij kan houden? Ergens daarbuiten, ergens daar. Haar ogen gleden naar het raam maar het was donker dus zag ze niets.
