Ze was verdwaald. Simpel gezegd kon ze die conclusie nu wel trekken. Het hielp haar alleen niet verder. Verdwaald blijft verdwaald en ergens in de verte kon ze toch echt het licht zien van wat zij dacht dat de boerderij was van Boer Harmsen. Ze durfde het echter niet als referentiepunt te nemen. Ze had genoeg verhalen gehoord over dwaallichten die je steeds verder meenamen de heide op tot je uiteindelijk hopeloos verdwaald achter bleef en in het moeras terecht kwam. Ze had nu echter het punt bereikt dat ze moest kiezen want zo verder gaan bracht haar geen stap dichter bij haar gewenste einddoel, thuis. Ze zuchtte weer diep en vervloekte Johan die haar hier achtergelaten had. Je bedoelt dat je bent weggelopen. Ik bedoel dat ik hem niet meer kon vertrouwen, hij wilde verder gaan als ik. En nu sta je hier. En nu sta ik hier, bevestigde ze en vroeg zich af hoe ze weer thuis zou komen. Als of met Johan meegaan een optie was, je moest wel meisje, je moest wel. Ze vervloekte de stem maar hij had wel gelijk.
