"Verhaal"- bij Peter Eekhout

Rick straalde. De woorden stroomden uit zijn vingers en het verhaal leefde, zoals nog nooit was gebeurd. Het schreef zich zelf en het leefde. Hij hoefde alleen op te schreven wat hij in gedachten zag.

De gebeurtenissen speelde zich voor zijn derde oog af en waren zo levensecht dat hij daar graag bij stil wilde blijven staan maar niet durfde. Bang dat het verhaal hem zou ontglippen en inspiratie zou verdwijnen en dat zou jammer zijn want het werd een leuk verhaal.

Een echte Rick de Koning verhaal, verkooprijp en een aanwinst voor iedere boekenkast. Rick grinnikte, verbaasd dat hij nog zoveel bijgedachten had.

Bij ieder ander verhaal was dat onmogelijk. Niet bij dit verhaal, nee, dit verhaal had een leven van zich zelf. Hij keek op de klok en schrok. Het was over middernacht en hij was nog steeds aan het schrijven. Vermoeid rekte hij zich uit en wreef met zijn hand achter in zijn nek. Hij was stijf. Hij was moe. Misschien moest hij maar ophouden en gaan slapen.

Het verhaal liet hem echter niet los. Geobsedeerd vlogen zijn vingers weer over het toetsenbord en ondanks al zijn goede voornemens ging hij door tot het licht door de ramen kwam. Het verhaal was af en toch moest het nog groeien. De kern van het verhaal stond. Het was nu zaak om de details in te vullen maar dat kon wachten. Uitgeput sleepte hij zich naar zijn bed en viel in een rusteloze slaap, waarin hij droomde van zijn verhaal.

Het werd langer en langer en Rik wist dat het onleesbaar dreigde te worden. Hij liet niets meer aan de fantasie van de lezer over en vulde iedere detail in op een niveau die ongewenst en onproductief was. Toch kon hij het niet nalaten om er aan te werken. Zijn andere werk leidde er onder. Hij dreigde deadlines te missen. Wist zeker dat hij in de problemen zou raken als hij niets anders op zou pakken. Het verhaal liet hem echter niet los.

Het was fascinerend op een morbide wijze, pakkend op het obsederende af en hij werkte er als een maniak aan. Als ik zo doorga, moet ik later flink schrappen, en dat veroorzaakte een scherpe hoofdpijn die hem noodzaakte naar bed te gaan met een aspirine. Even had hij zich bevrijdt uit zijn verhaal en kon hij ook iets anders doen. Het duurde niet lang.

Het knaagde aan hem en nieuwe ontwikkelingen, nieuwe achtergrondinformatie, nieuwe details vormde zich in zijn gedachten en schreeuwden om opgeschreven te worden. Even dan, dacht hij, om voor hij het wist weer de hele avond achter zijn tekstverwerker te zitten. Het begon hem te beangstigen en hij dacht erover om professionele hulp te zoeken.

Hij had echter geen tijd. De straat waarin zijn hoofdpersoon woonde, moest nog beschreven worden en hij had een idee over de achtertuin die er om schreeuwde om opgeschreven te worden, hoewel hij er niet aan twijfelde dat hij het niet vergeten kon dus waarom het nu moest worden opgeschreven, wist hij niet. 

"Je moet eens van je zolderkamer komen en werken. Je kunt niet eeuwig wegblijven."

Wie dat gezegd had, wist hij niet. Het knaagde aan hem. Het was een gedachte die hij moest vasthouden en waar hij iets mee moest doen. Dat wist hij wel. Het verhaal liet hem echter niet los. Het was nu zo overtuigend, zo levensecht geworden dat hij er weer van durfde te dromen dat het uitgegeven zou worden. Het besloeg al meer dan duizend bladzijden en alleen de echt grote konden een dergelijk dik boek publiceren, hij wist echter dat het in deze vorm een kans had. Die overtuiging maakte dat hij het niet opgaf en er nog meer aan werkte en geen idee meer had hoeveel tijd er was verstreken.

"Rick, je moet eten, iets drinken dan, Rick zo gaat het niet."

Het geluid benaderde zijn hersens. Vertaalde het en hij verwerkte het in zijn verhaal. Schrijver en verhaal waren een geworden. Het was niet dat hij verloren was in het verhaal, nee, hij wist nog steeds dat hij bestond. Het was meer dat het proces van crefl.ren was overgegaan in evolutie. Het verhaal evolueerde en hij moest kijken waarheen zijn creatie zich ontwikkelde. Het was een monumentale taak om alles te volgen, op te schrijven, te noteren want zijn creatie breidde zich uit en besloeg al een heel dorp. Gedachteloos pakte hij het kopje naast hem en dronk het leeg en zijn moeder slaakte een zucht van verlichting, blij dat hij iets had gedronken.

"Opnemen is het enige," fluisterde een mannenstem tegen zijn moeder, "hier blijven is in ieder geval geen optie."

Zijn moeder knikte en keek naar haar zoon die verwoed zat te tikken en verder geen tekenen van leven vertoonde. Wat moest ze dan doen? Twee broeders pakte hem vast en namen hem mee. Het tikken van zijn vingers ging gewoon door. Moeder begreep dat het geen goed teken was. Haar zoon liet zich niet meer afleidden en ging rustig door met zijn verhaal. Hij had de computer niet meer nodig om zich te focussen. Om zijn aandacht vast te houden. Om het allemaal te kunnen volgen.

Het lukte ook zo, tot groot verdriet van zijn omgeving, die hem zo graag terug wilde hebben. Hij realiseerde zich wel dat er iets aan de hand was. Dat het verhaal een sinistere wending had genomen. Dat iets of iemand hem had overgenomen. Hij wilde er ook iets aan doen, wist echter niet wat. Hij had hulp nodig. De man voor hem praatte tegen hem. Hij kon het niet verstaan.

Een personage uit het verhaal eiste zijn aandacht op. Het was zo intrigerend verhaal dat hij ondanks zichzelf, zich toch weer verloor. Wanhoop kreeg hem in zijn greep en hij greep de handen vast van de man voor hem en kneep erin. Angstig rukte de ander zich los en liep snel weg. Hem alleen achterlatend met zijn verhaal.

Het verhaal was een nachtmerrie geworden. Hij moest het afsluiten. Een einde aan breien. Hoe? De oplossing ontschoot hem. Het was ook moeilijk nadenken als ieder detail, iedere gebeurtenis, iedere personage om aandacht schreeuwde en zijn verhaal wilde vertellen. Het dorp was een stad geworden en breidde zich nog steeds uit.

Rik probeerde het verhaal te befl.nvloedden, per slot  van rekening was hij de schepper van het verhaal en als zodanig moest hij toch enige invloed hebben. Het verhaal was echter te complex geworden, een kleine verandering hier en daar sorteerde geen effect op het grote geheel en Rick werd radeloos en hoopte maar dat de man in de witte jas terug zou komen.

"Hij vertoont alle sporen van schizofrenie, gevangen in zijn eigen wereld, we zullen drastische maatregelen moeten nemen om hem daar uit te krijgen."

Het bereikte Rick niet. Hij staarde voor zich uit en volgde het verhaal in zijn hoofd. Geen tijd voor iets anders. Af en toe kwam zijn moeder kijken en sprak tegen hem, tegen beter weten in. Ze hoopte dat haar aanwezigheid hem zou wakker schudden. Hem weer in het land der levenden zou brengen. Dat hoopte ze iedere keer weer als ze langs kwam. Rik reageerde echter nergens meer op. Gevangen door het levensecht verhaal.

Het verhaal begon hem te irriteren. Hij was een schrijver, hij hield van crefl.ren, verzinnen, ontwikkelen. Het verhaal was diep, zeer gedetailleerd en begon hem te vervelen. Nooit gebeurde er iets bijzonders. Het verhaal was tot soap verworden.

Rik wendde zich af en hoe zeer het verhaal zijn best ook deed om hem te blijven boeien, had het zijn aandacht verloren. Rik keek op en om zich heen en herkende de zaal niet waarop hij lag. Hij schreeuwde want hij wist niet wat hij anders moest doen. Terwijl hij wachtte ontwikkelde een nieuw verhaal zich in zijn hoofd.