Ze deed haar ogen open en zag haar man. Blij dat ze hem zag,
wilde ze iets tegen hem zeggen maar de woorden kwamen niet over haar lippen.
Bevreemd probeerde ze nog een keer om wat wat zeggen. Niets. De inspanning had
haar moe gemaakt en ze voelde haar ogen dicht gaan. Wanhopig probeerde ze haar
ogen open te houden want haar man had niets gemerkt van het feit dat ze contact
probeerde te leggen en om één of andere reden was het wel belangrijk dat hij
wist dat zij er nog was. Alhoewel ze niet precies wist waarom dat ook al weer
was.
Er is iets met me, dacht ze angstig, maar wat. Ze probeerde het
zich te herinneren maar de gedachten en haar bewustzijn vertrokken naar hogere
gebieden en plotsklaps was ze er niet meer en de wetenschap dat ze wist dat ze
verdween, joeg haar de meeste angst aan.
