Ze stond bij het graf van haar man en dacht na. Nee, ex-man. Hij was niet meer met je getrouwd. Hij is weg gegaan, weet je nog. Vertrokken en dat deed nog steeds pijn. Ze voelde die pijn nog steeds. En waarom hij was weggegaan? Ze wist het niet. Het was gewoon gebeurd. Van de ene op de andere dag had hij zijn biezen gepakt en was vertrokken en had haar achter gelaten. In verwarring. Verbijsterd en aangeslagen. Niet wetend waarom, had misschien nog wel het meeste pijn gedaan. Hij had niet ineens het lef om te vertellen wat er dan aan de hand was. En hoewel het achter haar lag, was het nooit voorbij gegaan. Tot nu toe. Nu was het over, voor eens en voor altijd. Hij kon niet meer bij haar terug komen, hoezeer zij daar ook op had gehoopt. Terneergeslagen draaide zij zich om en liep naar het huis dat ze moest leeg halen want het was van hem geweest en niet van haar.
