Ze zaten in hun auto en keken naar het huis voor hen. De agent
en de zigeuner.
"Dus dit is het," vroeg de agent aan de zigeuner die naast hem zat. Die knikte
braaf. Hij wist dat de agent hem geloofde. Hij wist dat de agent wist dat het
allemaal waar was maar dat maakte het er niet makkelijker op. Dat deed het
nooit. Het klonk allemaal zo onwaarschijnlijk dat niemand het ooit zou geloven.
Alleen zij. De mensen in de auto geloofden en wisten wat ze moesten doen maar
dat maakte het er niet beter op. Weten wat je moet doen maakt de keuzes
alleen maar overbodig. Je hebt je keuze immers al gemaakt. En na het maken van
de keuze moet je in actie komen en dat is vaak het probleem want na de actie is
er geen weg terug meer en stel dat je je hebt vergist. Stel. Dan zaten ze
beiden in de problemen maar de zigeuner wist dat hij zich niet had vergist en de
agent geloofde hem.
"Maar hoe wist je het," vroeg de agent. Uitstel, gelukkig een moment respijt.
De zigeuner keek de agent aan en vertelde toen hoe hij het wist.
