Het ruimteveer legde aan. Het signaal werd gegeven om het ruimteveer te verlaten. De steward hield het vierspan echter in de stoel. Op zich was dat al vreemd. Ze keken elkaar aan. Rij na rij verdween in het ruimtestation dat langzaam ronddraaide om zijn passagiers een gevoel van zwaartekracht te geven. Zelfs dat beetje maakte de mensen niet zekerder. Voorzichtig en erg omzichtig zweefden de passagiers naar de uitgang toe. Sarah zag de mensen verdwijnen. Had vanaf haar stoel een goed zicht op de uitgang. Ze wilde altijd al bij het gangpad zitten zodat ze niemand hoefde lastig te vallen als ze naar het toilet wilde. Of gewoon even wilde eten en nu betaalde dat zich uit. Ze zag beter dan de rest van de drie wat zich daarvoor afspeelde. Ze was verbaasd dat de passagiers één voor één door de deur geleid werden. In plaats van in een lange sliert er in één keer uit. Ze draaide zich om naar haar broer om het te vertellen maar die wees naar voren. Een Cyborg verscheen in het gangpad voor hen. Het vierspan had geen idee waar de robotsoldaat vandaan was gekomen. Het alarmeerde het vierspan wel. Cyborgs waren verboden op aarde maar waardevol in de ruimte. Ze konden daar komen waar het voor mensen te gevaarlijk was. Ze opereerden echter in het duister. Vanuit de anonimiteit. Het verborgene. Het feit dat ze hier waren, zichtbaar, gewapend en wel, in het zicht van de mensen deed het ergste vermoeden. En meer mensen begonnen angstig met elkaar te praten.
