Desondanks kwam de ontploffing nog onverwachts.
Een ontploffing begeleidt door stilte. De ruimte
verdroeg geen geluid. Het ruimtestation ontplofte en
werd totaal vernietigd. Virtueel was het vierspan nu
alleen. Hun ouders zouden te horen krijgen dat ze dood
waren. Hun ouders zouden denken dat ze dood waren en hen
niet zoeken. Geen van de aardlingen zou ze nog zoeken.
Iedereen zou denken dat ze dood waren. Ja, ze waren
virtueel alleen, helemaal alleen en de Cyborgs lachten
weer om hun misère. Het buitenaardse ruimteschip schoot
weg en het vierspan was verbaasd dat ze het
ruimtestation zo snel vernietigd hadden. Waarom hadden
ze hun dekking weg geschoten nog voor ze weg waren?
"Iemand moet ons nu toch zien," hoopte Lea.
"Ik denk het niet," zei Michael, "anders hadden ze het
ruimtestation niet opgeblazen."
"Denk je dat ze zich kunnen afschermen van onze
detectoren," vroeg David, altijd de praktische.
"Als ze dat kunnen waarom kwamen ze dan bij het
ruimteschip, waarom ons dan niet ophalen op aarde, het
laat een aardige spoor achter als je ruimtestations
opblaast."
En dat was waar, waarom namen ze dat risico?
"Het is onbegrijpelijk, niet waar," zei Sarah, "ze laten
een groot signaal achter van kijk, hier is iets
onbegrijpelijks gebeurd. Waarom zouden ze dat doen?"
"Misschien hadden ze iets nodig van het ruimtestation,"
dacht Lea hard op.
"Waarom dan wachten op het ruimteveer. Hoe meer
slachtoffers, hoe harder ze naar de oorzaak zoeken."
"En als ze nou iets nodig hadden van het ruimteveer?"
Het vierspan keek elkaar aan. Van het ruimteveer? Het
enige die de buitenaardse wezens van het ruimteveer
hadden meegenomen waren zij.
