Maar Sinterklaas is toch allang weg, zegt tante. Dat is waar. Sinterklaas zit allang weer in Spanje. Hugo denkt na en dan zingt Hugo van de herdertjes, die lagen bij nachten. Maar Kerstmis is toch ook allang weer voorbij, zegt tante weer. Maar dat geeft niet, zegt Hugo, het is een mooi liedje. En daar heeft Hugo gelijk in. Ze zingen nog een keer van de herdertjes en Bono danst erbij. Dan rent Hugo naar de keuken. Hij pakt de keukenkruk en zet de keukenkruk voor het aanrecht. Bono komt ook aanrennen. Bono zet ook een keukenkrukje voor het aanrecht. Hugo gaat op de kleine kruk staan. Bono gaat op de grote kruk staan. Kijk, nu zijn Bono en Hugo even lang, zegt tante.
Publiek, gilt Hugo, zijn jullie er klaar voor.
Ja, zegt tante, we zijn er klaar voor.
Daar gaan we, zegt Hugo tegen Bono. En ze zingen een liedje. En Hugo slaat op de trommel. En Bono gaat heen en weer met de tamboerijn.
Bravo, bravo, gilt tante na afloop. Hugo maakt een mooie buiging. En dan gaat tante koffie inschenken voor vader en thee voor moeder. Hugo tikt Bono aan. Wil jij de trommel, vraagt Hugo. Bono wil de trommel wel. Hugo neemt de tamboerijn.
Publiek, zijn jullie er klaar voor.
Ja, het publiek is er weer klaar voor. Papa heeft koffie. Mama heeft thee en tante heeft ook wat te drinken.
Nog meer, zegt Bono. Bono heeft ook dorst. O, God, zegt tante, nu ben ik de kinderen vergeten. Tante rent naar de keuken.
Publiek, zijn jullie er klaar voor.
Nee, het publiek is er nog niet klaar voor. Eerst drinken inschenken. Voor Hugo en Bono. Daarna is het publiek er klaar voor. Vlug gaat tante zitten. Het publiek kijkt naar Hugo en Bono. Hugo begint te zingen. Van Jo met de banjo. Bono slaat op de trommel. Hij probeert te dansen maar dat gaat niet op het keukenkrukje.
Stil staan, Bono. waarschuwt moeder.
Het publiek mag niet praten hoor, beveelt Hugo. Hij begint weer opnieuw. Bono gaat van de keukenkruk af. Hij wil dansen. Ze spelen weer Jo met de Banjo en als ze klaar zijn, klapt het publiek. Hugo maakt een mooie buiging. Tante lacht er om. En dan krijgt Hugo en Bono ieder een eigen zak chips.
Jullie worden maar verwend, vindt vader. En vader heeft gelijk. Hugo en Bono worden verwend. Door tante.
Nog een liedje, vraagt Hugo. Tante knikt. Tante vindt het leuk dat Hugo zingt en Bono danst.
Nog meer, gilt Bono er tussendoor als Hugo weer begint te zingen. Tante kijkt naar zijn beker. Die is leeg. Tante loopt naar de keuken en schenkt nog een keer in. Hugo zingt gewoon door. Als Hugo klaar is, zit tante weer op haar stoel. Net op tijd. Ze begint te klappen. Hugo is heel trots op zich zelf en maakt weer een diepe buiging.
Zo, ga nu maar wat anders doen, zegt vader. Hij heeft de liedjes al te vaak gehoord.
Nee, hoor, zegt tante, als je wilt zingen, mag je zingen.
Vader bromt. Hugo begint weer te zingen. En Bono begint weer te dansen. En ze zingen een hele tijd door tot het tijd is om naar huis te gaan.
Kom je nog een keertje terug, vraagt tante.
Nee, zegt Hugo.
Nou, dat is ook niet aardig, zegt moeder.
Tante lacht. Zit je weer in je nee - fase, vraagt ze aan Hugo. Hugo knikt. Tante begrijpt alles. Ik vraag het later wel, zegt tante, als je weer in je ja - fase zit. Hugo lacht en geeft tante een zoen. Bono geeft tante ook een zoen en vader en moeder ook. En dan gaan ze weg. De visite is afgelopen.
