"Ik wil niet slapen," gilde het meisje tegen haar
vader die boos werd want het was toch echt tijd om te
slapen. "Nou, ik ga niet slapen," zei het meisje en
koppig vouwde ze haar armen over elkaar en keek haar
vader uitdagend aan. Vader was dit wel bekend van andere
keren en hij wilde zijn dochter net weer straffen zoals
altijd toen hij bedacht dat hij het dit keer eens anders
zou doen en dat had hij nou niet moeten doen.
"Je doet maar," zei vader tegen Marietje, "dan slaap je
maar niet, maar ik wil je niet horen, begrepen, want wij
willen wel slapen. Pas op, hé, o, wee als ik je hoor."
Met die woorden verliet vader de slaapkamer van Marietje
en deed de deur met een bons dicht. Zo hard dat iedereen
in huis wakker werd en zich afvroeg wat er nu weer aan
de hand was. Marietje gaf er niks om. Ze hoefde niet te
slapen, vader had het immers zelf gezegd.
