De boenvrouw greep het schuursponsje ruw vast en ging
toen vol overgave het steelpannetje te lijf. Het
schuursponsje voelde hoe het aangekoekte vet van het
steelpannetje afvloog maar ook hoe de krassen in het
steelpannetje kwamen te staan. Het steelpannetje gilde
nog om genade. De boenvrouw luisterde niet. Ze ging
gewoon door met poetsen als of ze het steelpannetje niet
hoorde. Het schuursponsje voelde met het steelpannetje
mee. Ze kon echter niets doen voor het steelpannetje,
haar lot was in handen van de boenvrouw en die greep
haar stevig door en poetste het hele steelpannetje
schoon.
"Marie," gilde een stem naar de keuken. De boenvrouw
keek op. "Kun je even komen?"
"Natuurlijk mevrouw," de boenvrouw gooide het
schuursponsje in het steelpannetje. Het sop spetterde op
en het schuursponsje proestte het uit toen er water in
zijn sponsje kwam. Het bromde een beetje en het
steelpannetje hoorde het.
"Ja, ga jij maar beginnen met klagen, vraag maar niet
hoe het met mij gaat hoor, nee, waarom zou je, je hebt
me tot bloedens toe mishandeld maar even vragen hoe het
met me gaat, net dat is er niet bij."
Het steelpannetje fronste zijn voorhoofd en keek het
schuursponsje woedend aan.
