Wat wil je voor je verjaardag, vroeg vader aan zijn zoon. Een belangrijke vraag. Hij wist het zich nog zo goed te herinneren. Terwijl hij hier stond met het speelgoedvliegtuigje in zijn hand en zijn eigen zoon beneden. Wat wil je hebben voor je verjaardag? Ze liepen in een grote winkelstraat en hij keek rond. Zoveel te zien. Zoveel te koop. Zoveel om te vragen. Hij kon geen beslissing nemen. Niet zo snel tenminste. Hij moest eerst rondkijken. Om te zien wat er allemaal te koop was. Om te weten wat hij allemaal kon vragen. Want als hij het eenmaal had gekregen, moest hij er mee spelen. Hij zou maar één keer wat krijgen, wist hij. Vader had hem dat wel duidelijk gemaakt. Je mag één cadeautje zelf uitkiezen. Dan heb je iets wat jij wilt. Is dat goed. Hij had plechtig geknikt en genoot nu van het feit dat hij hier naast vader liep in een hele drukke winkelstraat en iets mocht uitkiezen dat dan helemaal voor hem zou zijn. En hij had helemaal geen idee wat dat iets zou moeten zijn. Er waren teveel mogelijkheden. Teveel aanbod. Zoveel waar hij uit kon kiezen. Dus keek hij rond en rond om te zien of hij iets leuks zag.
