Anja's moeder kwam de slaapkamer binnen van haar
dochter en zag de rommel op de grond. Niet zomaar
rommel. Nee, het was een enorme chaos en ze had haar
dochter nog zo gezegd dat ze moest opruimen. Boos maakte
ze Anja wakker. Kijk toch, zei moeder woedend en wees de
kamer door. Anja knipperde met haar ogen en keek
verbaasd de kamer in. Dat kon toch niet? Ze had
gisterenavond alles netjes opgeruimd op een klein hoopje
in de hoek na, maar ja, ze had gedacht dat vanmorgen te
doen als ze wakker werd. Het was gisterenavond zo laat
geworden dat ze er gewoon geen tijd voor had gehad. Ze
was zo moe geweest, zo moe. Dus was ze maar gaan slapen.
En nu was haar kamer weer een rommeltje.
Maar ik heb opgeruimd, zei ze tegen haar moeder maar die
luisterde al niet meer.
Je gaat maar eerst opruimen, zei moeder boos, en je mag
pas van je kamer af als alles is opgeruimd, begrepen.
Het is niet eerlijk, fluisterde Anja, ik had opgeruimd.
Nou, dat is anders niet te zien, zei moeder terwijl ze
de kamer uitliep en Anja boos achterliet.
